امام علي(ع) به مرديكه ازآن حضرت درخواست پند اندرز نمود (در نكوهش خوهاي نا شايسته ) فرمود:

1-مباش كسيكه بي عمل و كردار به آخرت اميدوار است وبه اميد دراز توبه وبازگشت را پس مي اندازد درباره دنيا گفتارش گفتار پارسيان ورفتارش رفتار خواستاران است اگر از دنيا به او داده شود  سير نگردد

و اگر به او نرسد قناعت نكند .

2-ناتوان است ازسپاسگزاري آنچه به او داده شده است  ومي جويد زيادي را در آنچه نرسيده  باز مي دارد وخود دست برنمي دارد  فرمان مي دهد به آنچه خود به جا نمي آورد  نيكوكاران را دوست دارد و كردارشان را انجام نمي دهد  گنهكاران دشمن دارد وخود يكي از آنها است  از جهت زيادي گناهان از مرگ كراهت داشته بدش مي آيد  و ايستادگي مي كند آنچه سبب كراهت مرگ شده

3- اگر بيمار گردد پشيمان گردد وچون تندرستي يابد آسوده وغافل ماند هرگاه آسايش بيند  خودپسند شود  وچون گرفتار گردد نااميد و پژمرده شود  اگر بلا وسختي برايش پيش آيد  با نگراني دعا وزاري نمايد  وچون راحتي و خوشي به او دست دهد  آزروي غرور وفريب  دوري گزيند  نفس بر او مسلط است  به انچه گمان دارد  ومسلط نيست  به آنچه  باور دارد

4- بر ديگري به گناه  به كمتر از گناه خود مي ترسد ( گناه او را بزرگ مي شمارد ) وپاداش  بيشتر از كردارش را براي خودش اميدوار است  چون به توانگري رسد شاد شده  ودر فتنه وگمراهي افتد  وچون تنگدست گردد نا اميد شده وسستي نمايد  واگر طاعت و بنگي نمايد كوتاهي نمايد (درست انجام ندهد ) وچون درخواست كند ( از خدا طلب حاجت كند ) اصرار و كوشش دارد  اگر به او شهوت و خواهشي رو آورد  نا فرماني پيش گرفته توبه وبازگشت پشت سر اندازد  و اگر به اندوهي برسد  از دستورهاي دين ( صبر، بردباري،پناه به خدا بردن هنگام سختي ) دوري گزيند

5- عبرت و پند گرفتن از ديگران را بيان مي كند  وخود عبرت نمي گيرد  ودراندرز دادن مي كوشد وخود پند پذير نيست ، واو به گفتار مي نازد ، و عمل كردارش اندك است  در آنچه  (دنيا و كالاي  آن) فاني ونابود گردد  كوشش مي نمايد ودر آنچه( آخرت وآنچه در آن است) بافي وجاويد است سهل انگاري مي كند ، غنيمت و سود ( اطاعت وبندگي ) به نظرش  غرامت و تاوان مي آيد ( زيان پندارد ) و غرامت وتاوان (معصيت ونافرماني )  ( از مرگ ترسان است وپيش از آينكه فرصت از دست برود ( به اعمال نيك نمي شتابد)( معصيتي را كه خودش انجام مي دهد و آن  را كوچك  مي شمارد  وهمين معصيت را براي ديگري بزرگ مي شمارد )( عبادات خود را زياد مي پندارد  و عبادات ديگران را  اندك مي شمارد پس به مردم سخت گير است وبه خود سهل انگار).

6- بيهوده گويي با توانگران را بيشتر دوست دارد  از يا د خدا با تنگدستان ، براي سود خود به ضرر ديگري حكم مي كند ( اگر چه نادرست باشد) و براي سود ديگري به زيان خود حكم نمي كند ( اگر چه درست باشد ) ديگري را راهنمايي مي نماييد و خود را گمراه مي سازد پس از او پيروي مي كنند  وخود معصيت مي نمايد (حق خود را ) تمام مي گيرد و ( حق ديگري) را تمام نمي دهد  از مردم مي ترسد نه در راه پروردگارش ( از ترس آنها كاري را انجام مي دهد كه  خدا پسند نيست ) ودر كار  مردم از پروردگارش  نمي ترسد ( به آنها زيان مي رساند واز آنها بيمي ندارد ).

نهج البلاغه حكمت 142

برا ي ظهور اقا امام زمان صلوات